in beeld
“Als je als student al interdisciplinair werkt, ga je die samenwerking later ook opzoeken.”
Femke Kamp
Bewoner van de Robert Scottbuurt Onderwijsproject Beleefde Systemen
Bewoner aan het woord
Femke
De waarde van interdisciplinair samenwerken:
“Zonder Academie van de Stad was het niet gelukt”
Na een steekincident met dodelijke afloop in de Robert Scottbuurt in Amsterdam-West, waarbij bleek dat signalen uit de wijk onvoldoende bij hulpinstanties waren aangekomen, besloot betrokken bewoner Femke Kamp (46) dat er iets moest gebeuren. De bewonersbijeenkomst over het incident ging vooral over hoe de zorg kon professionaliseren en beter kon samenwerken, maar Femke zag juist een kans voor de professionals van de toekomst. Ze ging in gesprek met de gemeente Amsterdam over een studentenproject, en met hulp van Academie van de Stad ontstond het onderwijsproject Beleefde Systemen, waaraan uiteindelijk vijf opleidingen van drie verschillende onderwijsinstellingen meewerkten. "Zonder Academie van de Stad was het niet gelukt."
Femke woont sinds 2007 in een zelfbouwproject in de Robert Scottbuurt. Ze werkt als medewerker bij de Universiteit van Amsterdam zelf veel interdisciplinair en weet hoe waardevol het kan zijn als verschillende disciplines samenkomen. Na het incident, waarbij eerdere signalen uit de wijk onvoldoende werden opgepikt door hulpinstanties, zette Femke een bewonersinitiatief op en ging in gesprek met de gemeente Amsterdam. Zo ontstond het idee om studenten in de praktijk te laten leren hoe samenwerking tussen (zorg)professionals en bewoners kan verbeteren. Naast de professionals die al aan het werk zijn, zag Femke een blinde vlek: "De professionals van de toekomst zitten nog in de opleiding, die zou je nu al moeten leren samenwerken op deze complexe thema’s." Zo gezegd, zo gedaan: uiteindelijk gingen vijf groepen studenten van de opleidingen Sociaal Juridische Dienstverlening (HvA), Gezondheidswetenschappen (VU), Interdisciplinaire Sociale Wetenschappen (UvA), Sociologie (UvA) en Placemaking (HvA) aan de slag met het project.
De verschillende opleidingen deden ieder hun eigen onderzoek, verbonden via een estafettevorm die Academie van de Stad voorstelde: de ene opleiding rondde haar onderzoek af en gaf de bevindingen door aan de volgende, die daar weer op voortbouwde. "Dat was echt een goede greep", zegt Femke. Zo kon elke opleiding zijn eigen stramien volgen, zonder zich te veel aan elkaar aan te hoeven passen. Toch kwamen de studenten elkaar wel degelijk tegen: twee keer per week in buurtcentrum De Boeg in de Robert Scottbuurt, waar ze ook makkelijker in contact kwamen met zorgprofessionals en bewoners. "Die ontmoeting was echt een belangrijk onderdeel van het project." De begeleiding van de projectcoördinator van Academie van de Stad gaf haar rust: "Ik dacht eerst dat ik zelf heel veel bij die studenten kon zijn, maar dat kost gewoon teveel tijd. Je hebt echt goede begeleiding nodig, en die tijd heb je als docent of gemeentemedewerker gewoon niet. Academie van de Stad sprong in dat gat, dat werkte perfect."
Voor de buurt bracht het project iets positiefs in een periode die vooral verdrietig was. "Het incident had een dodelijke afloop, dat is alleen maar naar", vertelt Femke. "Maar dit onderwijsproject keek naar de toekomst." Ze noemt bijvoorbeeld de vernieuwde prikborden bij de portieken van de woningcorporatie, waarop studenten in kaart brachten wie je waarvoor kan contacteren: van het nummer van de gebiedsmakelaar tot een overzicht van de workshops van de lokale welzijnsorganisatie. "De communicatie is verbeterd. Mensen weten nu beter bij wie je moet zijn voor welk probleem." Ook voor nieuwe bewoners van de wijk die het incident niet hebben meegemaakt, draagt het project volgens Femke bij aan een beter beeld van de buurt: "Die krijgen dan zo'n beeld van: hé, hier gebeurt iets positiefs! Dat draagt bij aan de sfeer."
De grootste winst zag Femke bij de studenten zelf. Doordat ze moesten samenwerken, kregen ze steeds beter zicht op elkaars discipline en perspectief. "Als je dat ervaart en snapt, en je hebt een positieve ervaring, dan ga je later in je werk ook zo'n interdisciplinaire samenwerking opzoeken." Op de eindbijeenkomst zag ze dat het besef daadwerkelijk was geland. “Toen na afloop de studenten vragen van de aanwezigen gingen beantwoorden, bloeiden ze echt op. Ze konden heel goed antwoord geven, ze pakten het podium. Dat was echt fantastisch om te zien, zelfs de stadsdeelvoorzitter was onder de indruk.”
Terugkijkend is Femke vooral trots en tevreden dat het project met zoveel studenten van de grond is gekomen, ook al liep niet alles zoals gepland: de politieacademie kon uiteindelijk niet deelnemen aan het project en niet elk idee van de studenten was even haalbaar. "Maar dat is ook oké. Je moet gewoon aan de slag. Je kan een heleboel bereiken, als je maar begint." Dat is de les die ze zelf ook als buurtbewoner meeneemt. "Vaak is het makkelijker om iets op te zetten dan we denken. Als er iets niet goed gaat, begin dan gewoon met een initiatief. Je ziet vanzelf wel waar je tegenaan loopt." Voor de zorgprofessionals van morgen, zegt Femke, was dit project echt cruciaal en onmisbaar. “Ik ben trots dat het gewoon is gelukt.”
Deelnemer
"Het is leuk om met verschillende mensen in contact te zijn en nieuwe vrienden en vriendinnen te maken."
Najib
Deelnemer van JongGras Sportbuddy’s Stageproject
Deelnemer aan het woord
Najib
Sneller thuis in de stad met een JongGras Sportbuddy
Najib komt uit Soedan, woonde een aantal jaar in een AZC in Friesland en woont sinds vorig jaar in Utrecht. Via zijn begeleider bij de gemeente kwam hij terecht bij het stageproject JongGras Sportbuddy's, waar student Sara hem hielp met het vinden van een sportclub die bij hem past. Inmiddels sport hij meerdere keren per week en voetbalt hij in het weekend. "Door dit project kom ik met allemaal nieuwe mensen in contact.”
JongGras Sportbuddy's is een van de langstlopende stageprojecten van Academie van de Stad. Afgelopen studiejaar liep alweer de achtste editie. In het project begeleiden studenten jonge statushouders en vluchtelingen van hun eigen leeftijd bij het zetten van de vaak moeilijke stap naar een passende sportvereniging in Utrecht. Zo kan het lastig zijn om een goed beeld te krijgen van de mogelijkheden in de stad en kunnen taalbarrières een rol spelen. Voor nieuwe Utrechters als Najib, die hun weg zoeken in een stad die hen nog onbekend is, brengt sporten echter vaak nieuwe vormen van verbinding. Sport is daarbij een werkzaam middel, en geen doel op zich: het project helpt nieuwkomers bij hun integratie in de stad. Zo organiseert JongGras Sportbuddy's ook jaarlijks meerdere zogeheten community activiteiten. Hier ontmoeten nieuwkomers zoals Najib leeftijdsgenoten, krijgen zij hulp bij het leren van de Nederlandse taal en komen ze op nieuwe plekken in de stad. Najib: "Jullie activiteiten zijn leuk, een beetje spannend, maar wel leuk. Ze hebben mij nieuwe vrienden laten maken in Utrecht, waardoor ik me meer thuis voel in de stad."
Wat het project voor Najib waardevol maakt, is de persoonlijke begeleiding van zijn buddy Sara. Of het nu om zijn sportschool gaat of om praktische zaken in de stad, Sara staat voor hem klaar. "Stel ik heb vragen over mijn sportschool, dan geeft Sara mij alle oplossingen." Zo lukte het Najib met de hulp van Sara om zich met U-pas-korting in te schrijven bij de sportschool, een regeling die zonder kennis van de taal en de juiste stappen lastig te gebruiken kan zijn. "Inschrijven met U-pas was moeilijk, ik heb het eerst zelf geprobeerd maar het lukte niet. Sara heeft geholpen en daardoor is het nu gelukt." Tijdens hun eerste afspraak in de bibliotheek zochten ze samen uit hoe je geld op de U-pas zet, kennis die hij nu zelf ook doorgeeft aan anderen. "Heel veel mensen in Utrecht weten niet hoe dat moet. Nu weet ik dat wel en heb ik dat ook aan mijn vrienden verteld, dus dat is wel echt heel fijn." Ook met de taal helpt Sara hem. Woorden die hij niet kent, legt ze uit. "Sara heeft heel veel gepraat met mij, ze is grappig en zij vertelt mij van alles.”
Dankzij zijn inschrijving bij de sportschool heeft Najib nu een fijne manier gevonden om zijn dagen in te vullen en zijn nieuwe stad Utrecht beter te leren kennen. Naast zijn opleiding elektrotechniek gaat hij vier tot vijf keer per week naar de sportschool én voetbalt hij in het weekend. Naast het ontwikkelen van een ritme, zit veel van de waarde van het project voor Najib in de community activiteiten. Zo ging hij tijdens een van de activiteiten voor het eerst van zijn leven squashen, samen met Arthur, een student uit het project. "Arthur kan heel goed squashen. Hij vertelde mij hoe ik de bal moest slaan, hij kon heel goed en rustig uitleggen." Hier maakte Najib ook een nieuwe vriend: Achmed, een leeftijdsgenoot uit Syrië. "Achmed ken ik van de community activiteiten, we hebben contact via Snapchat." Het project helpt hem zo niet alleen aan een sportievere invulling van zijn week, maar ook nieuwe contacten in de stad.
Najib vindt Nederlanders erg serieus en tegelijk behulpzaam. “Sara stuurde mij gegevens om een account aan te maken bij mijn sportschool. Dat was ik toen even vergeten, en toen stuurde ze er gelijk een appje achteraan! Maar het hielp wel, dus ik vind het eigenlijk wel positief.” De manier waarop Nederlanders met tijd omgaan, blijft hem verbazen. Toch raakt hij er steeds meer aan gewend: “Als je om drie uur ‘s middags een feestje wil geven in Soedan, moet je zeggen dat het om één uur begint. En dan komen mensen alsnog om vier uur pas, haha! Maar nu heb ik meer respect voor mijn agenda. Ik sta iedere dag om zeven uur op, en weet zelfs al wat ik in het weekend ga doen.”
Zonder JongGras Sportbuddy's zou zijn leven er heel anders uitzien, geeft Najib aan. "Het zou saaier zijn. Als ik geen afleiding heb, ga ik veel denken aan Soedan en de oorlog daar. De sportschool en jullie activiteiten maken mijn agenda voller, waardoor ik meer afleiding heb. Dat is heel leuk en fijn."
Projecten zijn voor vrijwel iedereen betekenisvol
Van alle bewoners en deelnemers die een enquête hebben ingevuld of geïnterviewd zijn geeft 91% aan dat het project iets voor hen heeft betekend.
Bewoners hebben meer sociale contacten
Veel bewoners van Springlevend Wonen-projecten (die mee hebben gedaan aan de enquête) voelen zich mede door de community builders welkom in hun (nieuwe) wooncomplex. Activiteiten zoals het taalcafé, buurtevents, samen koken of sporten zijn laagdrempelig en worden zeer gewaardeerd. Mede door deelname aan deze activiteiten ontstaan er nieuwe sociale contacten tussen medebewoners en buurtbewoners en voelen mensen zich thuis.
“Ik ben hier net komen wonen. Ik ben erg warm ontvangen door de community builders, die mij hebben geholpen bij verhuizen. Ook ben ik naar de iftar geweest waar ik mijn buren beter heb leren kennen.”
"Ik merk dat de community builders echt open en behulpzaam zijn, waardoor we de samenleving waar we deel van uitmaken beter leren begrijpen. Door met anderen te kletsen en contact te maken groeit je netwerk en begin je je verbonden te voelen.”
Deelnemers worden verder op weg geholpen in de maatschappij
Deelnemers van de stageprojecten, waaronder jonge statushouders, laaggeletterden en ouderen, geven aan dat zij hun Nederlandse taalvaardigheden of digitale vaardigheden hebben ontwikkeld. Andere deelnemers geven aan dat hun kennis van de Nederlandse maatschappij is vergroot, of dat zij middels de sportactiviteiten hun sociale netwerk hebben vergroot.
"Mijn coach en ik hebben ons samen aangemeld voor kickboksen. Sindsdien ben ik regelmatig gaan sporten en heb ik nieuwe mensen ontmoet, waardoor ik me zelfverzekerder en minder alleen voel.
Tijdens onze gesprekken heeft mijn coach me ook uitgelegd hoe je in Nederland een baan vindt en hoe alles hier in Nederland geregeld is. Door dit project ben ik actiever geworden en heb ik nuttige dingen geleerd voor mijn toekomst."
in beeld
“Als je als student al interdisciplinair werkt, ga je die samenwerking later ook opzoeken.”
Femke Kamp
Bewoner van de Robert Scottbuurt Onderwijsproject Beleefde Systemen
De waarde van interdisciplinair samenwerken:
“Zonder Academie van de Stad was het niet gelukt”
Na een steekincident met dodelijke afloop in de Robert Scottbuurt in Amsterdam-West, waarbij bleek dat signalen uit de wijk onvoldoende bij hulpinstanties waren aangekomen, besloot betrokken bewoner Femke Kamp (46) dat er iets moest gebeuren. De bewonersbijeenkomst over het incident ging vooral over hoe de zorg kon professionaliseren en beter kon samenwerken, maar Femke zag juist een kans voor de professionals van de toekomst. Ze ging in gesprek met de gemeente Amsterdam over een studentenproject, en met hulp van Academie van de Stad ontstond het onderwijsproject Beleefde Systemen, waaraan uiteindelijk vijf opleidingen van drie verschillende onderwijsinstellingen meewerkten. "Zonder Academie van de Stad was het niet gelukt."
Femke woont sinds 2007 in een zelfbouwproject in de Robert Scottbuurt. Ze werkt als medewerker bij de Universiteit van Amsterdam zelf veel interdisciplinair en weet hoe waardevol het kan zijn als verschillende disciplines samenkomen. Na het incident, waarbij eerdere signalen uit de wijk onvoldoende werden opgepikt door hulpinstanties, zette Femke een bewonersinitiatief op en ging in gesprek met de gemeente Amsterdam. Zo ontstond het idee om studenten in de praktijk te laten leren hoe samenwerking tussen (zorg)professionals en bewoners kan verbeteren. Naast de professionals die al aan het werk zijn, zag Femke een blinde vlek: "De professionals van de toekomst zitten nog in de opleiding, die zou je nu al moeten leren samenwerken op deze complexe thema’s." Zo gezegd, zo gedaan: uiteindelijk gingen vijf groepen studenten van de opleidingen Sociaal Juridische Dienstverlening (HvA), Gezondheidswetenschappen (VU), Interdisciplinaire Sociale Wetenschappen (UvA), Sociologie (UvA) en Placemaking (HvA) aan de slag met het project.
De verschillende opleidingen deden ieder hun eigen onderzoek, verbonden via een estafettevorm die Academie van de Stad voorstelde: de ene opleiding rondde haar onderzoek af en gaf de bevindingen door aan de volgende, die daar weer op voortbouwde. "Dat was echt een goede greep", zegt Femke. Zo kon elke opleiding zijn eigen stramien volgen, zonder zich te veel aan elkaar aan te hoeven passen. Toch kwamen de studenten elkaar wel degelijk tegen: twee keer per week in buurtcentrum De Boeg in de Robert Scottbuurt, waar ze ook makkelijker in contact kwamen met zorgprofessionals en bewoners. "Die ontmoeting was echt een belangrijk onderdeel van het project." De begeleiding van de projectcoördinator van Academie van de Stad gaf haar rust: "Ik dacht eerst dat ik zelf heel veel bij die studenten kon zijn, maar dat kost gewoon teveel tijd. Je hebt echt goede begeleiding nodig, en die tijd heb je als docent of gemeentemedewerker gewoon niet. Academie van de Stad sprong in dat gat, dat werkte perfect."
Voor de buurt bracht het project iets positiefs in een periode die vooral verdrietig was. "Het incident had een dodelijke afloop, dat is alleen maar naar", vertelt Femke. "Maar dit onderwijsproject keek naar de toekomst." Ze noemt bijvoorbeeld de vernieuwde prikborden bij de portieken van de woningcorporatie, waarop studenten in kaart brachten wie je waarvoor kan contacteren: van het nummer van de gebiedsmakelaar tot een overzicht van de workshops van de lokale welzijnsorganisatie. "De communicatie is verbeterd. Mensen weten nu beter bij wie je moet zijn voor welk probleem." Ook voor nieuwe bewoners van de wijk die het incident niet hebben meegemaakt, draagt het project volgens Femke bij aan een beter beeld van de buurt: "Die krijgen dan zo'n beeld van: hé, hier gebeurt iets positiefs! Dat draagt bij aan de sfeer."
De grootste winst zag Femke bij de studenten zelf. Doordat ze moesten samenwerken, kregen ze steeds beter zicht op elkaars discipline en perspectief. "Als je dat ervaart en snapt, en je hebt een positieve ervaring, dan ga je later in je werk ook zo'n interdisciplinaire samenwerking opzoeken." Op de eindbijeenkomst zag ze dat het besef daadwerkelijk was geland. “Toen na afloop de studenten vragen van de aanwezigen gingen beantwoorden, bloeiden ze echt op. Ze konden heel goed antwoord geven, ze pakten het podium. Dat was echt fantastisch om te zien, zelfs de stadsdeelvoorzitter was onder de indruk.”
Terugkijkend is Femke vooral trots en tevreden dat het project met zoveel studenten van de grond is gekomen, ook al liep niet alles zoals gepland: de politieacademie kon uiteindelijk niet deelnemen aan het project en niet elk idee van de studenten was even haalbaar. "Maar dat is ook oké. Je moet gewoon aan de slag. Je kan een heleboel bereiken, als je maar begint." Dat is de les die ze zelf ook als buurtbewoner meeneemt. "Vaak is het makkelijker om iets op te zetten dan we denken. Als er iets niet goed gaat, begin dan gewoon met een initiatief. Je ziet vanzelf wel waar je tegenaan loopt." Voor de zorgprofessionals van morgen, zegt Femke, was dit project echt cruciaal en onmisbaar. “Ik ben trots dat het gewoon is gelukt.”
Deelnemer
"Het is leuk om met verschillende mensen in contact te zijn en nieuwe vrienden en vriendinnen te maken."
Najib
Deelnemer van JongGras Sportbuddy’s Stageproject
Sneller thuis in de stad met een JongGras Sportbuddy
Najib komt uit Soedan, woonde een aantal jaar in een AZC in Friesland en woont sinds vorig jaar in Utrecht. Via zijn begeleider bij de gemeente kwam hij terecht bij het stageproject JongGras Sportbuddy's, waar student Sara hem hielp met het vinden van een sportclub die bij hem past. Inmiddels sport hij meerdere keren per week en voetbalt hij in het weekend. "Door dit project kom ik met allemaal nieuwe mensen in contact.”
JongGras Sportbuddy's is een van de langstlopende stageprojecten van Academie van de Stad. Afgelopen studiejaar liep alweer de achtste editie. In het project begeleiden studenten jonge statushouders en vluchtelingen van hun eigen leeftijd bij het zetten van de vaak moeilijke stap naar een passende sportvereniging in Utrecht. Zo kan het lastig zijn om een goed beeld te krijgen van de mogelijkheden in de stad en kunnen taalbarrières een rol spelen. Voor nieuwe Utrechters als Najib, die hun weg zoeken in een stad die hen nog onbekend is, brengt sporten echter vaak nieuwe vormen van verbinding. Sport is daarbij een werkzaam middel, en geen doel op zich: het project helpt nieuwkomers bij hun integratie in de stad. Zo organiseert JongGras Sportbuddy's ook jaarlijks meerdere zogeheten community activiteiten. Hier ontmoeten nieuwkomers zoals Najib leeftijdsgenoten, krijgen zij hulp bij het leren van de Nederlandse taal en komen ze op nieuwe plekken in de stad. Najib: "Jullie activiteiten zijn leuk, een beetje spannend, maar wel leuk. Ze hebben mij nieuwe vrienden laten maken in Utrecht, waardoor ik me meer thuis voel in de stad."
Wat het project voor Najib waardevol maakt, is de persoonlijke begeleiding van zijn buddy Sara. Of het nu om zijn sportschool gaat of om praktische zaken in de stad, Sara staat voor hem klaar. "Stel ik heb vragen over mijn sportschool, dan geeft Sara mij alle oplossingen." Zo lukte het Najib met de hulp van Sara om zich met U-pas-korting in te schrijven bij de sportschool, een regeling die zonder kennis van de taal en de juiste stappen lastig te gebruiken kan zijn. "Inschrijven met U-pas was moeilijk, ik heb het eerst zelf geprobeerd maar het lukte niet. Sara heeft geholpen en daardoor is het nu gelukt." Tijdens hun eerste afspraak in de bibliotheek zochten ze samen uit hoe je geld op de U-pas zet, kennis die hij nu zelf ook doorgeeft aan anderen. "Heel veel mensen in Utrecht weten niet hoe dat moet. Nu weet ik dat wel en heb ik dat ook aan mijn vrienden verteld, dus dat is wel echt heel fijn." Ook met de taal helpt Sara hem. Woorden die hij niet kent, legt ze uit. "Sara heeft heel veel gepraat met mij, ze is grappig en zij vertelt mij van alles.”
Dankzij zijn inschrijving bij de sportschool heeft Najib nu een fijne manier gevonden om zijn dagen in te vullen en zijn nieuwe stad Utrecht beter te leren kennen. Naast zijn opleiding elektrotechniek gaat hij vier tot vijf keer per week naar de sportschool én voetbalt hij in het weekend. Naast het ontwikkelen van een ritme, zit veel van de waarde van het project voor Najib in de community activiteiten. Zo ging hij tijdens een van de activiteiten voor het eerst van zijn leven squashen, samen met Arthur, een student uit het project. "Arthur kan heel goed squashen. Hij vertelde mij hoe ik de bal moest slaan, hij kon heel goed en rustig uitleggen." Hier maakte Najib ook een nieuwe vriend: Achmed, een leeftijdsgenoot uit Syrië. "Achmed ken ik van de community activiteiten, we hebben contact via Snapchat." Het project helpt hem zo niet alleen aan een sportievere invulling van zijn week, maar ook nieuwe contacten in de stad.
Najib vindt Nederlanders erg serieus en tegelijk behulpzaam. “Sara stuurde mij gegevens om een account aan te maken bij mijn sportschool. Dat was ik toen even vergeten, en toen stuurde ze er gelijk een appje achteraan! Maar het hielp wel, dus ik vind het eigenlijk wel positief.” De manier waarop Nederlanders met tijd omgaan, blijft hem verbazen. Toch raakt hij er steeds meer aan gewend: “Als je om drie uur ‘s middags een feestje wil geven in Soedan, moet je zeggen dat het om één uur begint. En dan komen mensen alsnog om vier uur pas, haha! Maar nu heb ik meer respect voor mijn agenda. Ik sta iedere dag om zeven uur op, en weet zelfs al wat ik in het weekend ga doen.”
Zonder JongGras Sportbuddy's zou zijn leven er heel anders uitzien, geeft Najib aan. "Het zou saaier zijn. Als ik geen afleiding heb, ga ik veel denken aan Soedan en de oorlog daar. De sportschool en jullie activiteiten maken mijn agenda voller, waardoor ik meer afleiding heb. Dat is heel leuk en fijn."
Projecten zijn voor vrijwel iedereen betekenisvol
Van alle bewoners en deelnemers die een enquête hebben ingevuld of geïnterviewd zijn geeft 91% aan dat het project iets voor hen heeft betekend.
Bewoners hebben meer sociale contacten
Veel bewoners van Springlevend Wonen-projecten (die mee hebben gedaan aan de enquête) voelen zich mede door de community builders welkom in hun (nieuwe) wooncomplex. Activiteiten zoals het taalcafé, buurtevents, samen koken of sporten zijn laagdrempelig en worden zeer gewaardeerd. Mede door deelname aan deze activiteiten ontstaan er nieuwe sociale contacten tussen medebewoners en buurtbewoners en voelen mensen zich thuis.
“Ik ben hier net komen wonen. Ik ben erg warm ontvangen door de community builders, die mij hebben geholpen bij verhuizen. Ook ben ik naar de iftar geweest waar ik mijn buren beter heb leren kennen.”
"Ik merk dat de community builders echt open en behulpzaam zijn, waardoor we de samenleving waar we deel van uitmaken beter leren begrijpen. Door met anderen te kletsen en contact te maken groeit je netwerk en begin je je verbonden te voelen.”
Deelnemers worden verder op weg geholpen in de maatschappij
Deelnemers van de stageprojecten, waaronder jonge statushouders, laaggeletterden en ouderen, geven aan dat zij hun Nederlandse taalvaardigheden of digitale vaardigheden hebben ontwikkeld. Andere deelnemers geven aan dat hun kennis van de Nederlandse maatschappij is vergroot, of dat zij middels de sportactiviteiten hun sociale netwerk hebben vergroot.
"Mijn coach en ik hebben ons samen aangemeld voor kickboksen. Sindsdien ben ik regelmatig gaan sporten en heb ik nieuwe mensen ontmoet, waardoor ik me zelfverzekerder en minder alleen voel.
Tijdens onze gesprekken heeft mijn coach me ook uitgelegd hoe je in Nederland een baan vindt en hoe alles hier in Nederland geregeld is. Door dit project ben ik actiever geworden en heb ik nuttige dingen geleerd voor mijn toekomst."